که همه زندگیم نذر

                                   چشمان تو بود

و     تو هم کاش که چشمانت را اندکی با غم تنهایی من می شستی

شیرم که پنجه های من آرایش من است

                                                   آرایش نمایش فرسایش من است

این پنجه ها که پنجره ی بخت من شدند

                                              حالا ببین چگونه پر خواهش من است

بنگر  چگونه  شعله ی امید  کو ر شد

                                              حا لا  که فصل  پرتو آسایش من است

یک شیر خسته طعمه ی کفتار می شود

                                            آهسته تر دریده شدن خواهش من است

ابلیس شبی رفت به بالین جوانی                   

 آراسته با شکل مهیبی سر و بر را

گفتا که منم مرگ و اگر خواهی زنهار            

  باید بگزینی تو یکی زین سه خطر را

یا آن پدر پیر خودت را بکشی زار               

 یا بشکنی از خواهر خود سینه و سر را

یا خود ز می ناب کشی یک دو سه ساغر           

 تا آن که بپوشم ز هلاک تو نظر را

لرزید از این بیم جوان بر خود و جا داشت

کز مرگ فتد لرزه به تن ضیغم نر را

گفتا پدر و خواهر من هر دو عزیزند

هرگز نکنم ترک ادب این دو نفر را

لکن چو به می دفع شر از خویش توان کرد

مینوشم و با وی بکنم چاره ی شر را

جامی دو بنوشید و چو شد خیره ز مستی

هم خواهر خود را زد و هم کشت پدر را

ای کاش شود خشک بن تاک و خداوند

زین مایه ی شر حفظ کند نوع بشر را

پسران از نو جوانی شروع به ساخت خانه ای می کنند,  بعضی قصر و عده ای کلبه ی محقری می سازند.

همزمان دختران یاد می گیرند چطور به خانه رسیدگی کنند.

وقتی پسری خانه ی خود را کامل کرد, به دنبال دختری می گردد که به آنجا دعوتش کند؛ به خانه ای که خود ساخته.

اینجاست که تعارضات شکل می گیرد:

1-اگر پسری قبل از اتمام دختری را دعوت کند..... (فرض کنید در خانه ای زندگی می کنید که سقف ندارد)

2-اگر دختری که توانایی رسیدگی به یک قصر دارد  وارد کلبه ی محقری شود..... (فرض کنید در سوراخ موشی زندگی می کنید)

3-اگر پسری که یک قصر بنا کرده، دختری که توانایی رسیدگی به آن را ندارد دعوت کند .....(فرض کنید  به تنهایی باید امور یک بیمارستان را رسیدگی کنید)

سعی کنید امور دلتان با صاحب خانه همخوان باشد.

تنگ است دل

به دیر کردنت عادت نکرده است

دیریست به هیچ عادتی عادت نکرده است

دریافت کرده بند بند دلم قید وبند تو

ذهنم           تصور چشم پلنگ تو

می خواهمت     هنوز و همان روز هر زمان

اما خودم به هیچ عادتی عادت نکرده است